امید که همیشه باد های آسمان زندگیت ، موافق بادبادک آرزوهایت بوزد .
این جمله رو اول کتاب بادبادک باز وقتی یه سال پیش به خواهرم هدیه میدادم نوشتم . خواهر عزیز ِ صبور ِ دلسوز ِ فداکارم خیلی بیش تر از اونی که نشون میدم دوست دارم و به فکرتم ، همیشه .
بحث آلودگی هوای تهران که به گوشمان میخورد ، با خود می اندیشیم ما که صبح به صبح اکسیژن خالص جنگل های نهارخوران را استشمام میکنیم ، این احساس تنگی نفس و خفگی های گاه و بی گاهمان ( شما بخوانید این روزها همیشه گیمان ) را گردن چه کسی باید بیندازیم ؟!
و.ج : اطمینان می دهیم که به پرخوری ربطی ندارد !
ب.ر : هفته اخیر کنسرت محمدرضا لطفی و گروه شیدا در گرگان برگزار شد . با اینکه اجرای آقای لطفی و خواننده گروه شیدا محمد معتمدی بی نقص بود ، ولی همه انتظار ِ خیلی خیلی بیشتری از این کنسرت داشتن به خصوص تو انتخاب قطعات و اشعار .
معجزه کن ، ای معجزه گر ...
وقتی خیره سریش را اهتمام مینامند ... خـِـیر ِ سرَش !
یه ستونی بود که ریشه داشت و به زمین ثابت شده بود ...
شروع کردی به ضربه زدن بهش با هرچی که دم دستت رسید به این هدف که شاید بتونی جابجاش کنی ، ولی اصلا" فکر نکردی که این تنها ستونی ِ که میتونستی بهش تکیه بدی و اعتماد کنی و پناه ببری ، کاری که حتی بعد اون ضربه زدناتم میکردی ...
بعد تو موندی و یه ستون تیشه خورده و ضعیف شده که حتی میترسیدی که مبادا بهش تکیه بدی و فرو بریزه ...
وحالا م که فرو ریخت ِ چون نه تاب جابجایی داشت نه تاب ضربه ها رو ، و تویی که بدون هیچ پناهی سعی میکنی حتی با بقایایی که ازش مونده یه سر پناه یا تکیه گاهی واسه خودت دست و پا کنی ...
بماند که به خاطر ارزشش به بقایاشم میشه پناه برد و اعتماد کرد ...
ولی یعنی نباید به اینجاهاش فکر میکردی ؟!
پ.ن : کلی مصداق دم دست هست که بشه بهش تعمیم داد ؛ فراوون .
قبل از آنکه دیواری را بسازم از خود میپرسم که این دیوار داخلی ست یا خارجی ...
" رابرت فراست "
پ.ن : اصلا" نمیدونم چجوری شد که چشمم به رشته مدیریت پروژه ساخت خورد ُ ( یعنی اولین بار ) ، بهش گیر دادم ُ ، تصمیم گرفتم به جا عمران اینو امتحان بدم ! اونم با این اصراری که سرش دارم ! آخه یکی نیست بهم بگه تو با چه عقلی ، با چه اعتماد بنفسی ، با چه ..... انتظار داری با روزی دو ساعت درس خوندن جزو ۲۷ نفر قبولی این رشته تو کل کشور باشی ! آخه توی توهم هم جایی نداره آخه ! :ی یکی بیاد نذاره من این یه سال وقتم ُ تلف کنم ! :ی حالا ربطش به این پست اینه که این جمله تو کتاب درک رفتار سازه ها که میخوندم واسش برخوردم . امید که معجزه بشه و آزاد هم این رشته رو بیاره که من اینو بزنم به جای عمران حمل و نقل و سر سوزنی امید به قبولی داشته باشم . الان خواستم توهمم ُ داد زده باشم !
نمیدونم چرا هر وقت فیلــَـم یاد هندوستان میکنه ، حتی این شبه قاره (!) هم رو کُره به اون بزرگی ناپیدا میشه !
در واقعیت به بن بست میرسیم
برای عبور روگذر خیال بنا میکنیم
حالا اگه توی خیال هم به بن بست بخوریم ، چیکار باید بکنیم ؟!
پ.ن : این پست مربوط میشده به زمستون ِ ۸۵ که سِند نشده بود ، شدیدا حس میکردم اینو انگار قبلا" گذاشتم ، اصرار عجیبی داشتم برای خودم ، واسه همین تا یه دور همه آرشیو چک نکردم خیالم راحت نشد که بی نتیجه م بود البته !
جلوی شیرینی فروشی ، دارم پیاده میشم که برم زولبیا بامیه بگیرم :
- آرین جون تو زولبیا بیشتر دوست داری یا بامیه ؟!
- زولبیا کدوم بود ؟! از اون زیر دیگی ها دوست ندارم .
به تو تبریک میگویم !
تا دیروز همه از عشق قفس میساختند ،
ولی امروز ...
تو گاو صندوق ساخته ای !!!
از گیلاس آبی .
خوشبینی همان چیزی است که باعث میشود کتری چای آواز بخواند ، هر چند تا خرخره در آب جوش است .
آنقَدَر این سیال امید و امیدواریِ ما جوشید که دست آخر ما مانده ایم و تک تک آمال و آرزوهای متبلور شده ته ظرف مان .
حال چه کنیم ؟!
" تقدس خداوند در این است که چیزی را بپوشاند
و افتخار پادشاهان کشف آن است ... "
وقتی که به قاشق چنگالای دم دستی دو تا قاشق چنگال اضافه میشه
وقتی پارچ و لیوانای سِت رو با اون همیشگی ها عوض میکنه
وقتی اون یک لیوان مخصوص گنده که خصوصیتش اینه که حجمش دو برابر و نیم لیوانای معمولی ِ و اینکه وقتی آب میخوری اونقدر دهنش گنده هست که دماغ ِ آدمم توش جا میشه و با لبه لیوان دیگه برخورد نمیکنه ، در میاره
وقتی ما چهار نوع خورش واسه ناهار داریم ، پنج نوع غذا واسه شام
وقتی یخچال پر از دسر و شیرینی میشه
وقتی میز تو حیاط تمیز میشه واسه شام خوردن
وقتی زنگ میزنه به باغبون که بیاد ؛ که همه چی تو حیاط تازه و مرتب باشه
وقتی همه مونو مجبور میکنه اتاقامونو مرتب کنیم و همه جای خونه برق میزنه
و خیلی تغییرات کوچیک دیگه که میدونه دوست داره و کسی شاید یادش نباشه ...
همه اینا یعنی اینکه خواهرم داره میاد و مامانم خوشحال ِ ؛ حتی شاید همه اینکارا فقط واسه یه روز اومدنش باشه !
و بعدش که همه این تغییرات برمیگرده سر جاش ...
این یعنی اینکه همه هم و غم و امید یه نفر فقط خونوادش و بچه هاشن .
وقف یک عمر ...
و.ج : خدا بشکونه دل کسایی که دل یه نفرُ اینجوری شکوندن .
امروز یه روز متفاوت بود نمیدونم از چه جهت .
امروز همش فکر کردم ، به خیلی چیزا ، ولی افکار ناخوشایدمم حتی نتونست اعصابمو خورد کنه .
فردا آخرین امتحان دوران کارشناسیم ِو من هیچی درس نخوندم . امروز دیر از خواب پا شدم ، بعد حموم رفتم ، بعد داداشمو رسوندم اولین جلسه کلاس به قول خودش تیرکمون رایانش ، رفتم بانک ، بعد رفتم واسه دستم که این مدت امتحانا از بس که هی خوابم برده و زیر سرم مونده ، رگ هاش همه کشیده شده و باد کرده و درد میکنه ، مچ بند آتل دار خریدم . بعد رفتم یه کتاب فروشی که تازه باز شده بود ، بالاخره یادم موندُ این کتاب قصه های من و بابامُ خریدم ، جلدش هیچ ربطی به کتابی که از بچگی تو ذهنم مونده بود نداشت . بعد چند تا کار دیگه اومدم خونه ، اولین این کتاب خوندم بعدم یه تیکه از باقی کتاب هایی که گرفته بودم ، زن پولدار ، زنان خردمند نغمه افسردگی سر نمیدهند ( فهمیدم که من اصلا" خردمند نیستم ((: )، بعدم دو سه تا کتاب داستان کوتاه . امروز همش به یاد مامان بزرگم ( مامان بابام ) بودم ، از فامیل های بابام من فقط مامان بابام ُ دوست دارم که در قید حیات نیست ، یکیم امینُ که دربارش قبلا گفته بودم ،واسه تولدش چند تا از کتابهای تن تن که دوست داشت بعلاوه یه کتاب دیگه رو گرفته بودم ، کلی نشسته بودم فکر کرده بودم و اول همشون واسش یه چیز نوشته بودم ، چند روز پیش که اومده بود گفت بیشترش خونده ، گفت از همه باحال تر ( به لحن خودش ) صفحه دوم قسمت وقتی عصبانی میشوم کتاب احساس های من ، که نوشته وقتی عصبانی میشم مثل یک کرگدن آبی فریاد میزنم ! بوده . صورتیم که از مامان بزرگم جلو چشمم میومد ، صورت سفید و گرد و پرچینش که عینک کائوچویی قهوه ای پر رنگشم به چشمش ِ و لبخند میزنه . این پاستیل فانی بیرز چهارمین پاستیلیه که دارم از صبح میخرم بعد سه تا کولاش . شیرین باور کن تنها کاری که این شب آخرین امتحان نکردم اینه که بشینم کاموا ببافم ! D: . قبل نت اومدنم تمام آهنگ های مورد علاقمُ گوش کردم ، نصف خاطرات این چهار سالمُ مرور کردم . امروز با ایرانسل ، ده هزار تومن در عرض کمتر یه ساعت به دوستام اس ام اس دادم . امروز صحنه هایی که یادم میومد هی ، اون آقاهه که توی مطهری و کریمی -همیشه با از این عصا ها که سه طرف داره توش وایمیسدِ آدم موقع راه رفتن ( اسمشو نمیدونم ) - کنار خیابون در حال راه رفتن ِ ، یا اون آقاهه سر چراغ قرمز سازمان آب که همیشه از خماری حین تمبک زدن چشاش بسته میشه ، یا اون آقاهه که یه بار دم چهار راه گلها دیدمش که یه فلاکس چایی دستش بود ، نمیدونم مشکلش چی بود که کمرش کاملا نود درجه خم بود جوری که سرش فاصله ش از زمین کمتر از بیست سانت بود .دیگه یاد اون زنجیر ظریف طلا سفید و زردش که من فقط اون روز گردنش دیده بودم و نگاه های متفاوتش ، دیگه یاد خاطرات یه ترمی که زاهدان خوابگاه بودم ، اولین برخوردم با مژگان که در شیشه مرباشو واسش باز کردم ! که هفته بعد میخواد بیاد اینجا ، یاد اون شب ِ کنسرت عصار که با مژگان و شیما رفته بودیم ،یاد اون شب که میخواستم بیام با سودابه ساعت پنج صبح وسط خیابون خداحافظی کردم ، یاد ۴۸ روز اولی که زاهدان بودمُ بعدش اومده بودم هی گریه میکردم . الان که باد زد بوی گل یاسی که مامانم گذاشتِ تو اتاقم اومد . یاد رفته بودیم ارگ بم بعد اون آقاهه نابینا هه جلوی ارگ با چنان سوزی " گل پونه های وحشی ِ دشت ِ امیدم ... " همراه با دف میزد میخوند که آدم با دیدن اون خرابه ها و مردم افسرده ای که میدید اشکش درمیومد . امروز یه حرفی که یه مدت ِ روش فکر میکردم به مامان بابام زدم ، یاد اون روز افتادم که تو ماشین منتظر فروغ دم جوجه طلایی وایساده بودم ُ نمیدونستم از پشت کدوم پنجره نمای شیشه ایش دارم پاییده میشم ، یا اون روز سر جلسه امتحان که نگاه ها قفل شده بود خوب شد استاد ِ اومد به داد رسید . یاد این دعای همیشه مامانم که هیچ پدر و مادری ُ بی فرزند ، هیچ فرزندیُ بی پدر و مادر نکن ، یاد اونی که سر امتحان انقلاب که کنارم نشسته بود و باردار بود ، همه ازش میپرسیدن کی به دنیا میاد با یه ذوقی تو صورتش میگفت فردا بعدالظهر ، طفلک فردا صبحشم امتحان داشت ، با اینکه اصلا نمیشناختمش اونقدر که بیست دقیقه ای امتحان حواسم بهش بود که هر چی نمیزنه بهش بگم ، اصلا نفهمیدم خودم چی زدم . آخی امروز روزش بود . به این فکر کردم که تعداد محدودین که دوران مزخرف دانشجویی مشابه من داشته باشن ، هفت ترم تنها درس بخونن ، هفت ترم همه کلاساشونو خودشون برن، هم کلاسی دختر نداشته باشن ، تمام امتحانا با یه سری مباحث نفهمیده و یه خروار اشکال بشینن امتحان بدن ، خداییش هر چی فکر کردم دیدم من هیچ خاطر خوشایندی که بخواد یادم بمونه این هفت ترم نداشتم ، خوب شد امتحان فردام یکی از درسای نسبتا" سبک ِ . یاد مریم که فردا دادگاه داره ، یاد بچه هام که خیلی وقت پیششون نرفتم . به این فکر میکردم که این چهار سال تمام تجربه های تلخ و شیرینم هیچ ربطی به دانشگاهم نداشت ، اینکه بعضی این تجربه ها چقدر تلخ بودن ، اینکه این چند سال چقدر به خونوادم نزدیک تر شدم و یاد خیلی چیزای دیگه ...
و اینکه آدمای وبلاگی ( نه من ) وقتی آپ نمیکنن یعنی بیشتر از همیشه حرف واسه گفتن دارن .
حالا یکی نیست بگه چیه بابا ! از کجا میدونی آخرین امتحانت ِ و هیچ کدوم ار امتحاناتم نمیفتی وقتی هنوز یکی از نمره هاتم نگرفتی ، وقتی هنوز تا آخر تیر پنج تا تحویل پروژه داری و هنوز هیچ معلوم نیست زاهدان به چند تا از واحدات گیر بده .
بعد این همه بازم کلی حرفام رو دلم موند .
گفته بود که بارون پاییز میسوزونه دل آدمارو
ولی نگفته بود بارون بهار هم دست کمی ازش نداره ، بخصوص اینکه بعدش تابستونه ُ عطش .
خسته و خجل و ناخالص
خودخواهانه تمام خواسته هایم را از تو خواستارم ؛ یک به یک .
مردی که شبها ديوانه ميشود ، همان مرديست که صبح ها پشت ميز رياست ، آرام می نشيند و ديگران به او حسودی می کنند .
نقل شده از اینجا .
همیشه میخوان یاد کنن از کسایی که سال تحویل و روز اول عید پیش خونواده هاشون نیستن میگن پزشک ها و پرستار ها و نیروی انتظامی و کارمندای شهرداری و یا خیلی مشاغل دیگه نام میبرن ؛
ولی هیچ کی یاد نمیکنه از پیرمرد مهربونی که سالُ روی صندلی چوبی ، توی آسانسور پارکینگ فرودگاه تحویل میکنه و وقتی در آسانسورُ باز میکنه و با صدای پخته بابا بزرگیش میگه سال خوبی داشته باشین ...
اونقدر ناز و مهربون و دوست داشتنی بود که اگه میشد حتما" یه ماچ گنده میکردمش .
تصورشم برام سخته که موقع سال تحویل پیش خونوادم نباشم ، یا یکی از اعضای خونواده بخواد نباشه یا کم شه ازشون ... فکرشم واسه اینکه بشینم نیم ساعت گریه کنم کافیه .
بخاطر همین واسه همه کسایی که موقع تحویل سال پیش خونواده هاشون نبودن و یا فقدان کسیُ حس میکردن بعلاوه اعضای خونواده هاشون قلبا" آرزوی سلامتی و دلخوشی میکنم .
امید که در سال هشتاد و هفت ، ۸۷ قدم به تک تک اهدافتون نزدیک تر شین (:
و.ج : اصلا" خوب شروعش نکردم ( شروع نشد ) ، حتی نذاشتم بقیه هم خوب شروع کنن ):
تازشم چند روز قبل عید یه خواب با تعبیر بد دیدم ، دندون سمت چپ جلوم از ته شکست ):
اندر احوالات مدهای امروزی اینکه الان میتونم نصف پیرهنامو به عنوان مانتو بپوشم .
پ.ن : من بعد از نوشتن کتاب "اگه هدیه ۴۵ کیلو بود " میخوام یه کارخونه هم بزنم که فقط لباس های سایز بالای ۴۰ و شلوارهای بین ۴۰ تا ۵۰ تولید کنه ! اونقدرم متنوع و خوب که به خاطرش همه هوس کنن که وزن اضافه کنن ! دِهَ ! چه وضعشه آخه !
در عمق تاریکی شب فرو می رود تا روشنایی را هدیه کند
نویسنده ی نابینایی که تمام آثارش را نیمه شب قلم میزند هنگامی که تو از پس تاریکی به خواب پناه برده ای .
این منم زنی ( دختری ) بد شانس در برابر رقبایی خر شانس !! .
" این جا ، در زیر خروارها خاک ، کسی آرامیده است ،
تا روزی که رستاخیز فرا برسد "
این عبارت سنگین تر از سنگی بود که روی آن حک شده بود .
پ.ن: منبعشو نمیدونم
.
او از بچگی یاد گرفته است که همیشه برای همه عزیزانش دلواپس باشد ، این ماهیتی است که در او وجود دارد
او این گونه عشق می ورزد و راه دیگری را برای این کار نمیداند .
درد و رنج در زندگی زنان همانند گربه ای است که خود را به پاهای انسان می مالد .
این گربه حتی زمانی که گوشه ای نشسته و کار خودش را انجام میدهد ، وجودش همچنان در زندگی زنان احساس میشود ، زیرا آنها می دانند که او در هر حال وجود دارد و هرگز از ذهنشان خارج نمی گردد و حتی به هنگام خواب گربه ، صدای نفس هایش آن ها را عذاب میدهد همانند زمانی که در جنگل هستیم و صداهایی می شنویم که نمی دانیم چیستند و از کجا می آیند .
زندگی در اتاق کار از " کریستین بوبن "
وقتی توی آینه خودمُ گم میکنم
میدونم که لحظه هام رنگ آبی نداره
تازه احساس میکنم ، داره بارون میباره ...
سالهاست با او همراه است
در تمام لحظات
در تنهایی و در تاریکی ،
در غم و شادی ،
شب و روز ...
از این وفادارتر ممکن نیست
این میگرن لعنتی که هیچ وقت شروع مزاحمتش را بیاد نمی آورد.
این جا هوا ده درجه زیر صفر است
آتش عشق را با دست نوشته هایم روشن نگه داشته ام
هر وقت شیر قهوه گرمت را نوشیدی
شومینه را رها کن و برگرد ؛
آخرین صفحه تا نیمه سوخته !!
از گیلاس آبی
اخبار ۲۰:۱۵ استان گلستان :
" به علت سرما و برودت هوا و افت فشار گاز فردا جمعه تعطیل اعلام شد "
این جمله با همین جمله بندی به علاوه یه سری تصاویر تکراری به مدت ده روزه که داره هر روز پخش میشه !
فقط بعد کلمه " گاز " توی مکان های تعطیل شده تنوع به خرج میده !
و بعدم یه برقراری تلفنی با آقای فلانی رییس فلانِ گاز استان :
" ... آقا ما داریم تِلاشمان را میکنیم ، درست میشه تو روزهای آینده ، از مردم میخوایم صرفه جویی کنند ، اینقدر نفت سفید و نفت قرمز و نفت گاز و گازوئیل بین مردم پخش کردیم و ... "
با این توضیحات که دقایقی قبل اعلام شده بود که مرکز استان با ۹۰٪ قطعی گاز مواجه است !
و.ج : خدایی دیگه مسخره شده !
